Ismail Yildirim: Van niets naar de top!
11-03-2019 in Home & Achtergrond

Turkije en Nederland onderhouden al ruim 400 jaar historische-, culturele en vriendschappelijke banden met elkaar. Ismail Yildirim heeft al 51 jaar een historische band met Nederland en met Zwolle. De eerste 6 jaar daarvan waren behangen met verdriet.

‘Mijn vader vertrok tijdens de wintermaanden van 1968 naar Nederland. Ik was toen 8 jaar, was zijn oudste kind. Ons gezin telde 5 jongens. Pa liet ons toen achter, zo voelde het. Het dorp waar wij in Turkije woonden lag verscholen achter de bergen. Er was geen elektra en er was ook geen gas in huis. Deze voorzieningen waren niet in het dorp. Er waren in het dorp koeien en ezels. Meer was er echt niet. Wanneer het regende, en dat deed het regelmatig, werden wegen moeilijk begaanbare modderwegen. In de winter moest ik, als oudste zoon de sneeuw van ons platte dak vegen.’.

Het doet veel met kinderen wanneer vader naar het buitenland vertrekt omwille van een paar centen. ‘Ik dacht steeds dat Holland mijn vader had weggenomen. Wat wij niet begrepen was dat vader dit voor zijn gezin deed. Hij had het beste met ons voor. Na zijn vertrek verheugden we ons op de komst van de zomer. Daarom telden we af naar de zomers. Vader had immers gezegd dat hij in de zomer terug zou komen...! We hebben heel lang gewacht op vader. Mijn jongste broertje dacht zelfs dat vader niet meer naar binnen zou kunnen komen. Hij dacht steeds dat hij niet zou passen. De toegang zou in zijn beleving te klein zijn. Maar eindelijk en toch...! Op een zomerdag, 5 jaar later...kwam vader terug uit Holland. Hij vertelde toen dat hij ons over zou laten komen naar Nederland. Het vertrek duurde enkele maanden tot eind ‘73. In de winter vertrokken we uit ons dorp. Familie en vrienden bleven verdrietig achter.’

‘Vanuit ons kleine dorp werden we naar Kayseri gebracht. Daarna ging het met de bus naar het vliegveld van Ankara. Het was een behoorlijk lange busreis. We stapten in een groot KLM-vliegtuig. We hadden dit nooit eerder gezien. Het was een lange vlucht naar Schiphol. De spanning liep bij moeder en mijn broertjes en behoorlijk op. Er kwamen vragen als ‘zou vader er wel zijn, zou hij op ons wachten?’ Nadat we de onze bagage van de band hadden gepakt liepen we naar de uitgang. En..., daar zat vader ons op wachten., dat was voor ons een bijzonder moment.’

Aankomst
‘We kwamen ’s nachts aan, het was winter, koud vooral. We gingen vanaf Amsterdam op weg naar voor mij een onbekende plaats. Vanuit de auto zag ik magnifieke wegen met verlichting. Dat had ik nog nooit gezien. Op een gegeven moment zag ik blauwe borden met Zwolle erop. Vader zei: ‘Daar gaan we naar toe. Daar staat onze woning. Vader had een huis klaar gemaakt voor onze komst. Hij had stapelbedden neergezet zodat wij allemaal konden slapen in één kamer. Ik was compleet overdonderd en probeerde te slapen. Het was druk in mijn hoofd. De volgende dag viel ik van de ene verbazing in de andere. De kachel ging aan met een knop. Er was een waterkraan in huis. Zelfs warm water, niet te geloven. Wat een belevenis.’

Na een paar dagen kreeg ik heimwee naar mijn dorp en mijn vrienden in Turkije. Het dorp waar familie en vrienden leven. Daar kon ik schaatsen met het zelfgemaakte glijbord. Hier durfde ik de straat niet op. Ik was totaal onbekend, ik was ontheemd.

We zaten met ons allen in de woonkamer en keken naar de sneeuw op straat. Auto’s reden af en aan. Ik zat vanachter het raam naar Hollandse meisjes te loeren. De buitenlucht kreeg daarmee een extra dimensie. Alleen op zijn Turks glimlachen en een beetje groeten. Dat moet toch kunnen. Ik leerde in korte tijd een aantal buren kennen. Communiceren ging met gebarentaal en glimlachen. Soms begreep ik niet eens wat ik zag. Alles was nieuw voor me. Veel had ik in Turkije nog nooit gezien. Het viel achteraf heel erg mee. Ik ontmoette veel blonde, vriendelijke mensen.

Gelukkig werd het na een paar maanden zomer. Ik zag half blote meisjes en vrouwen, ze waren erg vriendelijk. Ze liepen in bikini en badpak. Er kwam een brief van de Gemeente, gericht aan mijn ouders. Na de zomervakantie moesten wij naar school. Mijn broertjes konden naar de lagere school (nu basisschool). Ik moest in verband met mijn leeftijd van 13 jaar naar de LTS. Ik ben toen drie dagen op school geweest. De vierde dag werd ik naar huis gestuurd. De school en ik begrepen elkaar niet. De taalbarrière was te groot. Thuis zitten was ook geen optie. Ik ging vaak wandelen en de wijk verkennen. Ook rookte ik dan stiekem sigaretten. Het geld daarvoor moest ik toch gaan verdienen.

Mijn eerste baan
De spoorbomen gingen omlaag. Daar ontstond het idee om hier autoruiten van de wachtende automobilisten te gaan wassen. Ik vroeg en kreeg hier wat geld voor. Daar kocht ik sigaretten van. Wat ik overhield gaf ik aan moeder. Dat was een welkome bijdrage in de huishouding. Na enkele dagen kwam de politie. Ik moest mee naar het politiebureau. Met handen en voeten probeerde ik de agent te vertellen wat ik bij de spoorbomen deed. De politieagent vond mijn activiteit te gevaarlijk. Ik kreeg een glaasje cola met ijs en werd door de agent thuisgebracht. Ik leerde hiervan dat ik mijn thuisadres absoluut moest onthouden, zodat ik niet kon verdwalen.’

‘Na diverse waarschuwingen van de politie en het bijbehorende thuisbrengen reed de politie een andere route. Ik begon te huilen op de achterbank. Ik dacht ik moet naar de gevangenis. Maar nee. Op een gegeven moment reed de politie een benzinestation binnen. De agent deed het portier van de politieauto open en met mijn emmer in de hand mocht ik daar autoruiten wassen. Op deze eenvoudige manier ben ik in de 'benzinewereld' beland’.

‘Ik heb 2 jaar autoramen gewassen. Veel geleerd zoals Nederlands en fietsen. Ik weet zeker dat niemand zo goed autoruiten kan wassen als ik. Het was immers mijn inkomstenbron. Na deze 2 jaar was ik toe aan een nieuwe uitdaging. Ik wilde dichter bij huis werken en ook bij een ander tankstation. Dit werd een tankstation in de binnenstad van Zwolle. Er volgde een sollicitatie. Ik moest wel wat drammen om te worden aangenomen. Ik opperde het idee om een paar autoruiten te gaan wassen om mijn vakkundigheid te etaleren. Hij was verbaasd over mijn vakkundigheid. Uiteindelijk werd ik aangenomen en hij vulde het noodzakelijke aannameformulier in. Ik moest mijn paspoort laten zien. Helaas niet meegenomen. Op de fiets naar huis voor het paspoort. Wat een spanning. Snel het paspoort in mijn kamer gepakt. Een enorme haast werd mij bijna fataal. Ik rende door onze woning en liep tegen de gloeiendhete theepot aan. De warme thee verbrandde mijn voet. Snel verband om gedaan en terug naar het tankstation met het paspoort in mijn broekzak. De eigenaar schrok van de brandwonden. Hij adviseerde mij om direct naar het ziekenhuis te gaan. Nee zei ik, ik heb mijn paspoort en ik wil deze baan. Vul het aanmeldingsformulier maar verder in. Hij begon te schrijven en te rekenen en concludeerde dat ik toch niet werd aangenomen. Je bent 15 jaar. Je moet naar school. Kom terug wanneer je 16 jaar bent. Zeer teleurgesteld ben ik naar huis gegaan. Daarna naar het ziekenhuis waar mijn voet werd behandeld’!

Ticket gelijk aan een maandsalaris
‘Met mijn vader gesproken en gevraagd of hij een ticket wilde kopen om naar mijn dorp Kayseri te gaan. Voor hem was de prijs van een ticket gelijk aan een maandsalaris. Toch werd het ticket gekocht. Van Amsterdam naar Ankara. Daarna met de bus naar Kayseri, mijn dorp. Mijn oom benaderd in Kayseri en samen een rechtszaak aangespannen om mijn leeftijd 1 jaar te laten verlengen. Wij woonden in een dorp dat bijna door Turkse overheid was vergeten. Onze geboortedata waren niet exact bekend en waarschijnlijk ook niet juist geregistreerd. Mijn moeder wist ook niet precies wanneer wij waren geboren. De rechter accepteerde mijn verhaal. Hij gaf mij een paspoort met een ander geboortejaar zodat ik 16 was.

Direct met de bus van ons dorp naar het vliegveld van Ankara. Weer met het grote toestel van de KLM naar Amsterdam. Aangekomen in Zwolle ging ik direct naar het tankstation. Wat kom je doen, zei de beheerder. U heeft gezegd dat ik terug kon komen wanneer ik 16 jaar ben. Dat kan niet. Een paar maanden geleden was je net 15 jaar. Toen liet ik mijn documentatie en paspoort zien. Ik was nu 16 jaar. Hij begreep er helemaal niets van. Hij kwam zijn belofte na. Ik werd aangenomen. Hij zei: je moet 1 dag per week naar school. Ik moest naar de autovakschool. Ik kreeg mijn volle salaris en mocht de fooien behouden’.

'Ik Turk, ik niet begrijpen'
'Ik begreep niets van de stof, maar ik bleef wel naar school gaan. Geschieden is en aardrijkskunde waren voor mij net als latijn. Dat kon ik ook niet. Elk proefwerk was een ramp. Ik schreef dan steeds op de repetitieblaadjes 'ik Turk, ik niet begrijpen'. Bij uitreiken van de diploma’s was ik zeer teleurgesteld. Ik zat beteuterd te kijken. Iedereen blij behalve ik, iedereen zou met een diploma naar huis, behalve ik. De directeur had mij zien zitten. Op een gegeven moment zei hij: ‘Ismail kom je even mee naar mijn kantoor?’ Ik liep met hem mee met lood in mijn schoenen. Tot mijn grote verwondering lag mijn diploma op zijn bureau. Netjes in een envelop. Hij deed deze open en ik zag een wit papiertje met niets erop. Hij pakte zijn pen en schreef 'Ik Turk, ik niet begrijpen'. ‘Ismail, je hebt niets anders aan ons laten zien en dus krijg je het terug. In ieder geval heb jij nu een diploma’ zei hij. Dit was mijn eerste én laatste diploma’.

De jaren gingen snel voorbij. Hard gewerkt als pompbediende. Elke morgen opende ik het tankstation. Direct daarna kwamen de taxi’s en riepen ‘hé Turko, wil je de voorruit wassen?’ De taxichauffeurs gunden mij de guldens voor het schoonmaken van de voorruiten. Ik maakte een enorme carrière als pompbediende. In 1981 kon ik dit tankstation overnemen’.

‘Over mijn succesvolle jaren kan ik het volgende verhaal vertellen. Op een dag kwam een vrouw bij de supermarkt de beroemde Picasso tegen. Zij rende naar hem toe en pakte een stuk papier uit haar tas en zei tegen Picasso 'ik ben een groot fan van u en ik bewonder uw kunst'. Wilt u alstublieft een kunstwerkje tekenen op dit stukje papier? Dit werd niet geweigerd door Picasso. Hij pakte het papiertje en maakte een tekening. De tekening was klaar en Picasso gaf de tekening aan de vrouw. Hij zei tegen haar: ‘dat kost u 1 miljoen dollar mevrouw’. De mevrouw schrok en zei: ‘u bent maar 4 minuten bezig geweest’. Met glimlach reageerde Picasso naar de mevrouw. ‘Om dit in vier minuten te kunnen tekenen, daar heb ik wel 40 jaar over gedaan voordat ik het kan’.

Culturele band 45 jaar met Nederland
Over de culturele band met Nederland kan ik nu zeggen dat Turkije mijn moederland en Nederland mijn vaderland is geworden. Toen wij de onderneming startten heten wij eerst 'de Turken', later 'de allochtonen', daarna de familie van beide servicestations 'de sporthal'. Op titel van Yildirim heb er 45 jaar over gedaan. Zoals in een aantal Nederlandse dagblad heeft gestaan: 'van Turkse immigrant Ismail Yildirim een Nederlandse topondernemer'. Vergeet niet dat achter iedere succesvolle ondernemer een grandioze hoeveelheid werk, tijd en spanning achter zit’.

Vriendschappelijke band van 45 jaar
'Als het hart niet rijk is, is rijkdom een zielige bedelaar. Hier kan ik u allen zeggen dat het helemaal niet belangrijk wat je van deze maatschappij hebt genomen. Het is heel belangrijk wat je aan deze maatschappij hebt gegeven. Nederland, vooral de Zwollenaren, hebben mij en mijn broers de kans gegeven. De afgelopen periode heb ik voor de Nederlandse en later met de opgedane kennis ook voor de Turkse maatschappij heel wat kunnen betekenen.'

‘Ik heb hard gewerkt gedurende mijn 40-jarig ondernemerschap. Veel meegemaakt. Ook veel startende ondernemers gezien die succesvol waren. Maar ook ondernemers die het niet hebben gehaald, de beste bedoelingen ten spijt. Als ervaren ondernemer weet ik dat succes niet zo zeer wordt afgemeten aan de verkregen positie in het leven, maar de obstakels die men heeft moeten nemen en overwinnen om te slagen. De belangrijkste tip is: als u kunt delen doe dat met liefde, gun het elkaar en deel het met liefde. Dat was mijn recept op weg naar succes.'.

'Ik betwijfel of ik in mijn geboortedorp begraven wil worden. Mijn kinderen zijn in Zwolle geboren. Het zal me enorm verdriet doen wanneer ik jullie moet gaan verlaten. Mocht het zo zijn dan zal ik mijn ziel hier achterlaten, ik kan mijn ervaringen niet meenemen. Kijk niet naar mijn verouderde gezicht en mijn grijze haren, want achter mijn linkerborst zit nog steeds de hardwerkende 8-cilinder motor. Alle ervaringen in de nazomer van mijn werkzame leven en de liefde voor mijn ondernemerschap zal ik aan mijn opvolgers als basis willen meegeven. Yildirim en mijn broers zijn een begrip in Zwolle geworden. Ik hoop dat mijn opvolgers de trots van Nederland kunnen worden.'

‘Hoe graag ik het ook zou willen, het gaat mij niet lukken om terug te gaan naar het begin van mijn leven. Hoe graag ik dat ook zou willen. Want in hoeverre is mijn dorp uit mijn geest verdwenen? Ik denk bijvoorbeeld aan al die moeders die hun kinderen kregen in de bergen, maar ik denk ook aan de vaders die het kleine bergdorp verlieten om vanuit Nederland voor de kinderen te kunnen zorgen. Hier, in Nederland een boterham konden verdienen. Ik denk ook aan de politieagent die mij terugbracht, respect voor de tankstationbeheerder die zijn woord is nagekomen, de taxichauffeurs die hun schone voorruit lieten wassen om mij alsnog een gulden te gunnen. Wat een weelde om dit achteraf te kunnen beschouwen. De politieagent, die heeft uiteindelijk mijn lot heeft bepaald. De bankier die niet naar het businessplan vroeg maar naar mijn hart keek. Maar ook vrienden die mij met hart en ziel steunden, gewone Nederlanders die niet naar je afkomst kijken. Dat is belangrijk.

Als ik nu al deze mensen weer zou tegenkomen dan wil ik iedereen vertellen dat ik de lange weg van Kayseri naar Zwolle nogmaals op blote voeten zou willen bewandelen. Deze mensen zijn me dit waard, zij zijn een voorbeeld voor de samenleving. Laat hen altijd een voorbeeld zijn en blijven voor ons allemaal’.

DANK
‘Wij zijn ons ervan bewust dat Nederland destijds onze ouders met open armen heeft ontvangen binnen haar democratisch rechtssysteem op grond van de Grondwet en gelijke rechten heeft verleend. Snel ontwikkelde technologische veranderingen in de maatschappij en verlangen van een hogere levensstandaard heeft harde tijden en stress in ons leven met zich meebracht. Maar ik ben stellig van mening dat alles begint het met elkaar gunnen. Wie je ook bent, waar je ook vandaan komt, welke huidskleur je ook hebt, vertrouw in jezelf, vertrouw de maatschappij en zorg dat je door eerlijkheid en betrouwbaarheid streeft naar succes.

Tenslotte hoop ik dat mijn kinderen deze weg zullen voortzetten. Mijn wens is dat er vrede komt op de gehele aarde. Dat Turkije en Nederland de 400-jarige vriendschappelijke band voor eeuwig voorzetten. En met elkaar de liefde kunnen delen en gunnen. Ik dank alle Nederlandse en specifiek mijn Zwolse vrienden die samen met mij onze landen met liefde willen delen en mij deze kansen hebben gegeven.’


Delen